De 240 mijl volgens Berre...

Een ‘offshoreke’ van 240 mijl rond de NW punt van Frankrijk waarbij je langs Chanal Du Four en Raz de Sein moet (de 2 meest verraderlijke tidal gates van heel Bretagne..) en nog eens een stevige Noordwester wind over je heen krijgt = PITTIG !!!!

We hadden weer eens een briljante start waarbij we 2e aan de eerste boei kwamen. Deze keer geen stommiteiten zoals in Dieppe (...), we bleven rustig met de koplopers meedingen en hielden het hoofd koel toen de wind wat gek deed en het tij begon te kenteren.
Tot we opeens, ik ben de naam al vergeten van die stomme rots met nog stommere vuurtoren, volledig geparkeerd lagen. Zelfs het anker werd tevoorschijn gehaald, ik kon bijna mijn laarzen op eten van frustratie. Godver...., net op het ontknopingsmoment van de etappe.... Na enkele uren zwoegen en zweten tegen 4 knopen tij en windstoten van 3 knopen konden gelukkig nog net de aansluiting vinden met het pak. 

Opeens begon het te waaien en stond er al snel een stevig zeetje en kregen we het eerste frontje over ons heen. Keihard sleuren en trekken maar de  ‘Verstrooide Professor’ hield zich sterk onder al het beuken en de jongens vochten als leeuwen. Een paar kerels (deze jongens mogen gerust kerels genoemd worden na een dergelijke offshore...) werden zeeziek maar bleven gewoon keihard doorknallen!! Ik ben echt enorm onder de indruk van de vechtlust van ons team!!

Toen we Raz de Sein voorbij voeren werd ons nachtje beuken mooi beloond, een voordewinds rakje van 85 mijl dat we zomaar even in 5 uur hebben afgelegd. Fantastisch lange golven en prachtige surfs waarbij we een topsnelheid van 19kn hebben gehaald, hier doen we het voor nondedju!!!!

Uiteindelijk varen we nog een mooie 15e plek, vlak na onze naaste concurrenten voor het studentenklassement. Uitgeput maar voldaan kwamen we op kamp Delft Challenge waar we na een heerlijke maaltijd, een klein pintje en een stevige ‘sjat’ koffie in ons tentje kropen.