Inshores Trinité: Beuken op karakter

Voor diegenen aan het thuisfront waarbij de F5-knop reeds slijtageplekken begint te vertonen zal het geen nieuws zijn: de vier inshores in La Trinité sur Mèr zijn succesvol verlopen. Het resultaat lag echter niet voor het grijpen en er moest voor elke plek hard worden geknokt. Een verslag van de races en de voorbereidingsdag.

De dag voor de inshores (welke dag dat is weten we eigenlijk niet, elk besef voor datum of tijd ontgaat ons een beetje...) staat in het teken van uitrusten van de monsteroffshore en natuurlijk het weer raceklaar maken van de boot. Zoals vrijwel elke race had ook de 240 mijls etappe het nodige gevergd van zowel boot als crew, dus deze dag vrij om de boel weer op orde te krijgen komt niet ongelegen. In het Village Assistance had de shorecrew al hard gevochten voor het meest relaxte stuk grond, waren de denneappels van het zachte bostapijt geveegd, pruttelde de koffiezetter en was de hangmat in gereedheid gebracht, dus aan comfort geen gebrek voor de vermoeide crew.

De boot wordt ontdaan van etensresten en verdwaalde sporen maaginhoud, de spi gaat naar de zeilmaker voor een reparatie en er worden nog wat losse klussen aan dek gedaan. Na een middagje klussen is de “Verstrooide Professor”, zoals onze dame door Bert liefkozend wordt genoemd, er weer klaar voor. Ook kok Joep heeft een dag rust, aangezien Stijn N. zijn culinaire kunsten tot het uiterste pusht en ons verrast met een uitstekende tonijnpasta met appelkruimeltaart toe. Als toegift krijgen we van Bert nog een briefing en een motivatiespeech. De beste man lijkt hier zijn specialiteit van te hebben gemaakt, gezien het overdonderende enthousiasme dat wordt overgedragen tezamen met een hoeveelheid Antwerpse scheldwoorden die zelfs een Hell’s Angel bleek zou maken...

De volgende dag kraaien de elektronische hanen al om half zeven en maken we* (zie onderaan voor de opstelling) ons klaar voor een dag lang inshores en ’s avonds de start van de offshore naar Talmont St. Hilaire. We vertrekken als een van de eerste uit de haven en zijn er snel bij voor een eerste tune up (dit is Frans voor inzeilen) en windcheck. Bij de eerste start blijkt het comité de koffie nog niet op te hebben, de pin-end boei ligt belachelijk hoog, waardoor het dringen is op de lijn. Terwijl we opgelijnd liggen, maakt het studententeam van Nantes St. Nazaire met volle snelheid een draai om haar as en parkeert de achtersteven in onze loefzijde net boven de waterlijn. Bert sprint naar achter en trekt de protestvlag, onder begeleiding van een indrukwekkende hoeveelheid onverstaanbaar gevloek. Gelukkig volgt een algemene terugroep, waardoor we de schade kunnen inspecteren. Een vuistgroot gat in de buitenste laag glasvezel en wat gehavend schuim worden snel geplakt met kevlar tape om weer door te kunnen starten. De race zelf verloopt behoorlijk, we struggelen aanvankelijk nog wat met de snelheid, de mast staat nog niet helemaal naar wens waardoor we wat teveel power hebben. Gelukkig maken we veel goed met goede manoeuvres en handling, waardoor we netjes 13e finishen.

Na een bijzonder korte pauze gaan we weer door voor de tweede race. De wind neemt langzaam nog iets toe, dus we draaien de mast nog wat strakker. De snelheid is meer en meer op orde, we komen nu goed mee met de andere boten en maken ook tactisch goede klappen. We eindigen op een 9e plek. De derde race staat er weer iets meer wind, nu loont het des te meer om hard te werken en alles uit de boot te halen. We vechten als beesten, in de aangenomen wetenschap dat we maar drie races hoeven. Helemaal gesloopt en leeggetrokken komen we als 8e over de finishlijn. We beginnen wat op te ruimen, maar over de marifoon horen we dat het comité de fles Rosé nog even dicht laat en nog wel zin heeft in een 4e race. Enkele Fransen zijn het er niet mee eens, iedereen is waarschijnlijk al behoorlijk afgepeigerd en denkt al aan de komende offshore die over 5 uur al start.

Wij besluiten niet te mokken en direct weer de focus terug te pakken. Nu de korte golven de peuken van de Franse tactici snel doven is de scherpte er bij het gros wel af, dus liggen er kansen. Nu kunnen we punten pakken op karakter. We laden ons op en met het mes tussen de tanden persen we er zoveel uit als we kunnen. De spieren doen pijn, ledematen protesteren en de heupen worden blauw van het hangen in de relingdraad, maar we liggen weer top 10. Downwind onder spi pompen Rens en ondergetekende als een bezetene en we jagen de pro’s de stuipen op het lijf. Het harde werken betaalt zich uit en als 7e komen we over de finish, voor de derde maal deze dag zonder een andere studentenboot voor ons. Wat voelt dit enorm goed, een dag hard resultaat zeilen met een afsluiter puur op karakter.

Volkomen leeg en buiten adem zetten we koers naar de haven, er moet weer een hoop geklust worden in de resterende 2 uur tussen de aankomst en het vertrek van de offshore. De bemanningsleden die nog gaan zeilen vertrekken snel naar het kamp voor wat eten en wat extra kleding, terwijl de ploeg die achterblijft de boot klust. Het gat wordt door Ewout wat beter afgeplakt en een nieuw gat in de spinnaker krijgt een tapeje. Nipt op tijd klaar voor de offshore duwt de verse/opgefriste crew af, op weg naar 90 mijl spinnakeren. Ondertussen is het kamp afgebroken en is de walploeg  bijna klaar voor de nachtelijke rit naar Talmont. De Tour lijkt nu definitief te zijn overgeschakeld naar een hogere versnelling, de wedstrijden en verhuizingen volgen elkaar in hoog tempo op en de lichamelijke vermoeidheid wordt merkbaar. Gelukkig wordt het harde werken beloond en staan we nu comfortabel 2e in het studentenklassement en 12e algemeen.

Michiel

De opstelling:
Stuur: Simon
Grootzeil: Michiel
Trim 1: Stijn
Trim 2: Sicco
Pit: Rens
Voordek: David
Tactiek: Berre