De Med in volle glorie – Aanloop naar en verslag van de offshore Port-Barcarès - Marseille

De Tramontana woedde door het kamp in Port-Barcarès. In de laagvlakte van Perpignan, aan de voet van de Pyreneeen tunnelde de wind door de bergen naar de zee.  Een warme wind van Bft 6, vol met zandkorrels, straalde alles wat het in zijn weg vond. Het kamp van de Delftse studenten had er zwaar onder te leiden en de Quecha tentjes werden plat geduwd door de wind. Zo werden ze wild door elkaar geschud. Wanneer je erin lag leek het alsof je tent van alle kanten werd aangevallen en waren het geen rustige nachten in Port Barcarès.

1. Tramontana
Zo lag ik ook de eerste nacht net te ruste gelegd toen het alarm “Hee Riedijk, de tent vliegt weg” van Berre klonk. Ik was net in slaap gevallen en slaperig rende ik in mijn ondergoed de tent uit. Het leek een beetje een offshore, wanneer je weer aan dek geroepen wordt. Geen moment om wakker te worden, snel naar boven en actie.

Het tafereel opende gelijk de ogen. Een paar Franse studenten hadden onze grote 6x4 centrale tent vast, die op de kop tussen de cactussen aan de weg lag. Eromheen ook een aantal Delftenaren, die zich net als ik, in nacht tenue een weg door de prikkels naar de tent toe baande. Van alle kanten klonk geschreeuw met oplossingen, in het Engels, Nederlands en Frans. Uiteindelijk werden we het eens en rolde de tent met de wind mee weer recht en tilden het gevaarte terug naar zijn plek. Na wat schouderklopjes, lachen en vriendelijkheden keerde iedereen weer terug naar zijn tent.

Het was een goede voorbode voor de volgende dag. Met veel wind werd een inshore gevaren. Het was de tweede dag met zo veel wind, dus het was iets minder chaos dan de eerste, maar alsnog gingen er wat bootjes plat. Net als wij, hiervan de mooie fotoserie. Na de eerste wedstrijd durfde de wedstrijdleiding het niet aan nog een potje weg te starten en het bleef het die dag bij die mooie eerste race. Vol adrenaline keerde wij terug naar de steiger.

In het kamp was ondertussen de camera boven op de cammion vast getaped, en heeft de hele dag de lucht gefilmd. Een klein stukje ervan is hier te vinden. Iedereen was onder de indruk van de wind en wolkpartijen, zowel op de wal als op het water.

2. Poco Loco train
Er gingen geruchten dat de volgende dag de wedstrijden zouden worden afgelast. Maar je weet hoe het gaat met geruchten en vooral weersvoorspellingen over de komende races, het is meestal een indicatie voor wat het niet gaat worden. Je moet er dan ook nooit je kleding op samen stellen. Toch gaat het door je hoofd als er in de avond blijkt een gratis feest te zijn in een casino aan het strand.

Bart, Stijn en ik sloten ons aan bij de rest van het Team dat zich bevond bij het diner georganiseerd door de stad Barcarès. Stijn en ik hadden Bart opgepikt van het station Perpignan en waren langs St Cyprien gereden om de sticker van IHC Merwede op te halen, die Alba Sign via Doutse had toegestuurd. Hierna zouden we nog even langs Paul McKenzie gaan om de computer die we van hem hadden geleend af te geven. Toen we daar aankwamen bleek de computer zich echter niet in de bus te bevinden… Die lag nog in het kamp. Toch was het best gezellig bij Paul.

Bij het diner van Port Barcarès zat de stemming er al goed in. Vooral bij andere Franse teams. Ze zongen liedjes om elkaar te laten drinken van de gratis rode wijn. Het zullen wel zeilers zijn die op alles afkomen wat gratis is. Het zijn in ieder geval niet alleen de Nederlanders, zo blijkt bij de Tour de France. De Fransen genieten het meest van gratis drank. Die avond gonsde dan ook overal het bericht van het feest  van die avond. “Free alcohol” was een van de meest gehoorde kreten als het enthousiasme over het feest werd uitgelegd. Ik polste mede-zeilers van andere Teams. De meesten hadden een goede motivatie om naar het feest te gaan met gratis alcohol. “Ach even gaan kijken en  1 biertje drinken.”
Het vervoer erheen was niet gratis. Het vervoer terug wel. Dat was er namelijk niet. Heen was het de Poco Loco Train. Ik was al met een been in bed, toen ik bijna het hele Delft Challenge team richting het treintje zag stappen. Ik was om, sprong mijn tent uit en schoot in mijn lange broek en schoenen (dat was lang geleden…) en haalde het treintje op de valreep. Een troep van twee honderd zeilers werd vervoerd naar het casino. Dat betekent veel zingen en schreeuwen. Delftenaren heerschen. De chauffeurs waren bang net als de uitsmijters. Aangekomen bij het casino, stonden er hooguit drie dames in de rij om naar binnen te gaan. Helemaal uitgedost voor hun avondje uit. Cocktail jurkje en hakschoentjes. Hun sigaretjes gleden tussen hun vingers vandaan toen van verre de twee Poco Loco treintjes te horen waren en het duidelijk werd dat hun bestemming het casino was. Een wilde meute, wereldvreemde zeelui stormde uit de treintjes opweg naar gratis alcohol.

Gelukkig bleek het gratis alcohol wel mee te vallen. Er was punch, en wanneer je alleen maar in de rij ging staan, dan had je er eentje elke 20 minuten. Dus de Hollanders richtte zich dan maar op de dansvloer, trokken het feestje in gang en de DJ dacht dat hij droomde. “Bonjour Tour de Voile a la Monde” riep hij enthousiast.

Degene die voor de volgende dag stonden ingepland liepen op christelijk tijdstip weer nuchter naar het kamp. Nuchter is het altijd verder…

3. We can beat them!
De volgende dag waren de wedstrijden inderdaad afgeblazen. Het was die ochtend nog stormachtig. Zelfs de offshore die voor die avond stond gepland was verplaatst naar de volgende dag. 5.30 uur uitvaren.

Een dagje rust dus, wat misschien jammer was voor de punten in het klassement. Wel kon het goed gebruikt worden om even te herstellen en even “wat anders” te doen. Maar het gevecht met de Fransen gaat altijd door. Dus werd er door het grootste gedeelte gekozen om op hen te gaan schieten. De teams Val Thorens, Brest Grandes Ecole, Saint Malo, Lagardere, Ile de France en Team Delft Challenge gingen het uitvechten via Paint Ball. Uiteindelijk hadden we best wel gewonnen, zeker als je in rekening neemt dat de Fransen vals speelden. Natuurlijk.
’s Avonds werden om 21.30 uur de eerste pogingen gedaan om te slapen. Om  4 uur ging de wekker. De wind was redelijk gaan liggen en de tentjes hielden zich stil. Langzaam viel Team Delft Challenge in slaap.

In de nacht en de volgende ochtend was er een heldenrol weggelegd voor de Shorecrew. De hele nacht was er gewerkt aan een koningsmaal voor aan boord en in de ochtend was er pap met appel en kaneel. En koffie. Ewout was in alle vroegte naar de boot met Rinse en een bouwlamp, zodat hij kon zien wat hij deed. Weer een mooi PR-moment, aangezien alle camera mensen die er rond liepen het ook konden waarderen.

Goed voorbereid en wakker verscheen de TU Delft aan de start. En na een matige start maar weer eens een geweldig kruisrakje, kwam Delft Challenge 4e aan bij de bovenboei. Een goed begin van de 105 mijl naar Marseille en de offshore kon beginnen.

4. Niet links, rechts, maar rechtdoor
105 mijl is ongeveer de kortste afstand van Port Barcarès naar Marseille en door de voorspellingen die redelijk constante wind aangaven zaten er geen gekke plannetjes in het hoofd van het navigatiebrein Bart Verwerft. De eerste 50 mijl een heading van 75 graden, de tweede 50 een heading van 73 graden. Het zou beginnen met een lange reach en langzaam draaien naar downwind.

Na de bovenboei lagen we naast onze vrienden uit Marseille, Elcimai. Door een protest van onze kant paar wedstrijden terug hebben zij een DSQ gekregen. Bij de boei hadden zij wat problemen met het hijsen van de spinnaker en wij bleven er kalm naast zonder problemen te maken. Na de set van de zeilen, nam iedereen zijn positie in en kwam er rust aan boord. Vlak achter de spiegel van Marseille begon de lange reach.
Reachen is een aparte discipline. Het is een hoge koers onder spinnaker. Hierbij ontwikkelt het zeil veel zijwaartse druk en gaat het reachen gepaard met veel helling, hard hiken dus. Daarnaast is het vaak ook op het randje van wat je roerdruk kan opheffen en heb je kans dat je uit je roer loopt. Wat zoveel betekent als dat je nog hoger aan de wind komt te liggen, scheef met klapperende zeilen. Je verliest dan veel snelheid en hoogte met het herstellen van de koers .

Reachen is dus tricky business en hard gaan bij het reachen ook nog eens een kunst. Tijdens het eerste uur werd dan ook snel het verschil tussen de profs van Marseille en ons Team duidelijk. Langzaam liepen ze bij ons weg.

Daarna draaide de wind en werd het meer voor de wind. Een koers waarvan we al bewezen hadden dat we daar hard kunnen gaan. We werkten als paarden en pompten onze Verstrooide Professor elke golf af. Een iemand op de grind om de spi te pompen en een iemand die het grootzeil pompte. Zware banen en we rouleerden in hoog tempo.

We bevonden ons voor in het veld met allemaal hoog geklasseerde boten om ons heen. We hadden een conservatieve tactiek en bleven in het midden op vlaagjes varen. Zo werd er af en toe een beetje heen en weer gegijpt. Bij de eerste boei werd duidelijk dat rechts in het voordeel was geweest en, om het in de woorden van onze navigator te zeggen, de boyz hadden daar flink gegained. Daar zat onder andere Lagardere, de nummer drie van de studenten die in de Med heel hard gaan.

Naar het einde toe was het nog flink spannend met de twee boten Ile de France en Saint Malo, die links van ons zaten. Even leek het erop dat wij van meer druk konden profiteren maar in het zicht van de haven draaiden de rollen om. Vanaf de linker kant kwamen ze met hoge snelheid vlak voor ons rond het laatste punt. Achter ons lag een groot gat met de rest van het veld en we zagen in de verte de spi van Hec Ecole Navale. Zij waren aan het begin van de race nog bij een van de laatste boten, maar hadden zich kennelijk goed naar voren weten te vechten.
Na 10 uur varen hadden we de 105 mijl afgelegd en nog veel over van al het heerlijks dat de shorecrew had gemaakt, die van 15 uur was uitgegaan. Met een gemiddelde snelheid van 10 knopen over de rumpline en topsnelheden van 17+ knopen,  was het er eentje voor in de boeken. De uiteindelijk uitslag was, Lagardere (3) 5, TU Delft (2) 11 en Hec (1) 12.

Op het moment zit ik in het kamp van Marseille en geniet van een rustdag, of Bart geniet van een dagje ‘good old’ spi-trimmen. De Boyz komen net terug in de haven en de uitslagen bereiken het kamp. Lagarde 3 en 8, TU Delft 14 en 9 en Hec 20 en 16. De kopgroep van de studenten komt langzaam samen. Het verschil tussen ons en de nummer 1, Hec, is momenteel iets meer dan 35 punten. Het verschil tussen ons en de nummer 3, Lagardere, is een kleine 20 punten. Het worden nog twee spannende race dagen!