Eerste Delegatie aangeland in Duinkerken

Zaterdag is de eerste lichting teamleden naar Frankrijk afgereisd om de prille voorbereidingen voor de Tour te treffen en het beste plekje op het Village Assistance vast te claimen. Een verslag vanaf een (zowaar droog!) parkeerterrein in Duinkerken.

Als op zaterdagochtend de wekker luidt begint de Tour-kriebel bij de drie Delftse pioniers (Wouter, Gosse en Michiel) inmiddels te jeuken op lichaamsdelen waarvan we het bestaan niet eens afweten. We krabben ons erdoor en na het nodige heen- en weer om de laatste vergeten spullen op te halen is de Gele Stormvogel er klaar voor. Tot 2 meter hoogte afgetopt met klusmateriaal, tenten, kookgerei, eten voor 2 dagen, tassen en een 12V koffiezetter heeft ze genoeg massa om flink te moeten zwoegen. Omdat Delft Challenge draait op en om uitdagingen, haken we de boot er ook nog maar achter en zetten we koers naar Antwerpen, waar we Bert zullen oppikken.

Voor de filterkoffie moeten we helaas wachten tot onze rendez-vouz met Bert, maar met onze kruissnelheid van 85 op de teller moet dit overkomelijk zijn. Echter gooit het Belgische wegenbouwbeleid roet in het eten en zorgt ervoor dat we bijna 5 uur muurvast in een file staan. Van 5 banen naar 1 gaat toch niet zo makkelijk als het klinkt... Gelukkig amuseren we ons prima , dankzij een kaartspel en de entertainende, doch educatieve DVD’s die we op David’s kamer vonden. Het dankzij het omrijden veroorzaakte fileleed wordt snel vergeten als we Bert verwelkomen met een pak filterkoffie en een bijzonder goed humeur, dat mag gezegd worden.

De rest van de rit houden we ons bezig met het ijken van de snelheidsmeter (85 op de teller is toch wat minder, gezien de aanzienlijke snelheidsverschillen met vrachtauto’s...) en plannen van de werkzaamheden in Duinkerken. Daar aangekomen verrijst in ongekend rap tempo een tentenkamp en een gasstel om onze pasta carbonara op klaar te maken. Na deze welverdiende maaltijd duiken we tussen de typisch Duinkerkense regenbuien nog even de kroeg in voor een paar ‘we zijn er’-biertjes.

Zondag is het tijd voor wat klussen. Ondergetekende duikt in de motorruimte om de elektra af te werken en de infrastructuur voor de geheime wapens voor te bereiden, terwijl de overige drie zich ontfermen over het lichtjes polijsten van de onderzijde van onze witte dame. Enig kritisch puntje is nog wel de dynamo, die gereviseerd en wel nog geen stroom levert, wat tijdens offshores wel noodzakelijk is. Een gecorrodeerde stekker is wellicht de schuldige, morgen tijd om dat uit te zoeken. ’s Avonds worden we blij verrast door de komst van Brigit met huisgenotes Puck en Emma. De dames prepareren ons een gigantisch lekkere pasta bolognese en een gezonde salade toe. Het smaakt formidabel. Intussen valt met het vertrek van de dames de duisternis in en doen we onder de knalgele partytent nog wat PR werkzaamheden (er is ook een transportfilmpje onderweg!).

Inmiddels schijnt de zon volop, zijn er twee kranen masten aan het plaatsen, is er hopelijk vanmiddag wel stroom voor de koffie en een warme douche en zijn Bert en Wouter vast aan het inschrijven. Verder nog op de planning: Safetykeuringen en zeilen meten. Wel, tot zover, het ontbijt lokt!