De eerste wedstrijd!

Het tweede trainingsweekend was vergelijkbaar met de week ervoor, hoewel er iets hogere golven stonden. Zaterdagochtend kwam de Mumma Duck in de haven langszij, en spraken we af ’s middags een rondje te sparren. ’s Ochtends werd er op dezelfde manier getrained als vorige week: up- en down met veel aandacht voor bootgevoel en communicatie.

Het tempo ging wat omhoog om schoonheidsfouten aan het licht te krijgen, en om te kijken waar we het overzicht zouden verliezen. Nuttig! ’s Middags werd er opgelijnd met de Mumma Duck, zodat bij de meeste teamleden de lang gemiste wedstrijdkriebels bovenkwamen. Zowel met Sicco als met Gosse aan het roer liep de ‘TU Delft’ aan de wind hard en hoog. Of dit snelheidsverschil lag aan ons gloednieuwe onderwaterschip, stevig teamwork in de railing, of toch aan het feit dat de Mumma Duck met een man minder voer deed op dat moment niet ter zake; harder gingen we!

Ruimewinds waren onze snelheden vergelijkbaar, maar wist de Mumma Duck iets meer diepte te winnen in de lastige golven. Iedereen was dan ook erg benieuwd hoe de volgende dag zou verlopen, als we met twee andere Farr30’s aan de start zouden verschijnen van de laatste IJspegelcup van deze winter.

De wind was in de havenmond vrij hard maar nam gedurende de dag af, en de golven waren wat langer dan de dagen ervoor. Er werd ingevaren met de zware fok, die nog voor de start plaatsmaakte voor de medium variant.

Tijdens de eerste wedstrijd startte de TU Delft in vrije wind, midden tussen de Triple P (meer links) en de Mumma Duck (meer rechts). De aandewindse snelheid bleek net als de dag ervoor: hard en hoog. Met slechts een paar grotere boten voor zich kwam de TU Delft bij de bovenboei. De Scheveningse stroming was verraderlijker dan gedacht, en zette ons op het laatste moment tegen de boei aan: één strafrondje. Na het draaien van de penalty lagen we nog maar net voor de Triple P, die niet ver daarachter gevolgd werd door de Mumma Duck.

Een spannend ruimewinds rak bracht geen positieveranderingen, en door hard en veilig te varen wist de TU Delft de andere mumms voor de blijven. Resultaat: 4e op IRC-rating, 1e van de Farr30’s.

De tweede wedstrijd bracht nog minder wind. Delft Challenge startte vlak onder het startschip, maar mistte wat snelheid op de lijn. Deze werd gelukkig snel teruggevonden, waardoor het verlies beperkt bleef. Er verscheen wat bewolking aan de horizon, die het verder inzakken van de wind aankondigde. Dankzij een gunstige winddraaiing ten opzichte van de Triple P in het tweede, en een snelle reactie op de inzakkende wind in het derde kruisrak wist de TU Delft een voorsprong op beide Farr30’s op te bouwen, die ze niet meer zou inleveren. Ruim achter de veel snellere Ker 11.3 van Daikin, maar ruim vóór de rest van het veld werd de TU Delft 2e op line-honours, 1e van de Farr30’s en 1e op IRC-rating.

Voor de statistieken leverde dit een 2e plaats (IRC) op tijdens de laatste IJspegelzondag van het winterseizoen, achter de overall-winnaar van de IJspegelcup 2008/2009, Daikin Airco. Voor Team Delft Challenge is het een mooie kroon op de eerste trainingsweekends: het seizoen is begonnen, de boot voelt goed aan, en het team heeft er zin in!

Nu is het een kwestie van uren, dagen en nachten trainen om ook in lastige situaties, tijdens de drukste boeirondingen met 30 Farr30’s, of op een krappe startlijn in Frankrijk het overzicht te behouden en vooraan uit de strijd te komen. Er is in ieder geval vast geproefd aan een overwinning, en dat smaakt naar meer!

Sicco ontvangt de 2e prijs van de laatste IJspegel-zondag van het winterseizoen!