200 mijl in 2x een etmaal - offshore Pleneuf Val Andre / Lorient

Woensdag 7 juli om 15.00 uur, met het succes van het Nederlands eftal nog in de gedachte, was de start van de offshore van de TFV 2010. De 200 mijl offshore van Pleneuf Val Andre naar Lorient. 200 mijl om de punt van Bretagne. De offshore die al zo vaak was ingekort of afgelast omdat het er zo kan spoken, had deze keer een Doldrum-achtig karakter.

De start was geen gedroomde en de keiharde realiteit was een plekje achteraan de vloot bij de bovenboei. Nu was dit op 1 200ste van de race, dus was er weinig reden tot paniek. De eerste rakken begonnen met een constant briesje, dat langzaam minder werd. Na 2 uurtjes werd er van de code 2 genua naar de code 1 genua gewisseld welke voor de lichtste condities is bestemd.

Het veld was uit elkaar gewaaierd, met rechts de boten die meer op zee kwamen te liggen en links de boten die zich meer bij de kust positioneerden. Tot de tweede groep behoorde de TU Delft. De voorspellingen waren namelijk weinig wind en veel stroom. De kust leek dan de beste optie om door te kunnen varen; daar is de stroom over het algemeen namelijk minder.

Met het vallen van de avond kwam de windstilte langzaam inzetten. Eerst waren er 4 man binnen in de boot en 3 man buiten aan dek om de boot rustig te houden en het gewicht ver naar voren te houden om het 'kontje' uit het water te tillen.  Wanneer je binnen zit is het gissen wat er gebeurt in het veld. Alles wat je hoort zijn de schoten die subtiel worden versteld, het geconcentreerde overleg van de bemanning en het geklots van het water langs de romp. Zittend op een spinnaker of zak kleren, hoorde de bemanning beneden dat het geklots steeds zachter werd en voelde dat de helling van de boot steeds minder werd. Het duurde dan ook niet lang of de hele bemanning zat weer buiten, om de boot geheld te houden. De zwaartekracht begon het te winnen van de wind en de zeilen moesten geforceerd aan de goede kant gehouden worden door de helling van de boot. Daar begon het geflap.

De oceaandeining en de golven ontwikkeld in de voorafgaande dagen voor deze offshore waren niet weg, en de wind wel. Dat betekent dat de boot heen en weer gerold word door de golven en de zeilen van links naar rechts worden gewapperd. Flap-flap... flap-flap. Het geluid dat elke zeezeiler wel kent en meestal verafschuwd....

Het werd tactisch drijven. Starend naar de teller (0.0, 0.3, 0.2, 0.0, 0.7, 0.9, 0.4, 0.0, 0.0, 0.0... knopen snelheid), niet durven te bewegen en fluisterend, tergend langzaam dobberen. Om je heen boten die net wel, net geen wind hebben en de stroom die vriend of vijand wordt. De stroom werd onze vriend.

In de nacht bleek het bij de kust het beste drijven te zijn. Al waren er wat twijfel momentjes, er was nooit noodzaak om het anker uit te gooien. Kleine beetjes zijn er achteruit gevaren, maar we wistten het te beperken. Op zee was het anders. Boten bleken later op 70 meter diepte te hebben moeten ankeren. Na een nacht vol concentratie en frustratie, bleek bij het ochtendgloren, dat ondanks de weinig afgelegde mijlen, de plaats in de vloot te zijn verbeterd. Het bleef wel een drijfpartij.

De wind kwam ons af en toe pesten met een zuchtje hoop, maar het werd nooit echt een constante druk. Na het eerste etmaal was er 80 mijl afgelegd. Vooral dankzij de stroom die ons gewillig af en toe een stukje meenam. Toen kwam de wind langzaam terug.

We waren aan het spinnaker-reachen, met af en toe een spinnaker die als een zakdoek boven het dek hing en af en toe hoopvol bolde. Achter ons kwam Toulon, de nummer 2 van het klassement langzaam opzetten en de Mummaduck lag daar weer achter. Zij gingen nog met de kopgroep de nacht in. Het was een grote slalom tussen de wiervelden door en een van de grootste bezigheden aan boord was het wier vrij maken van het roer en de kiel. Vooral Rens bleek een vaardige flosser te zijn. Na het commando weed-check, hing Rens in een paar seconden over boord, met het hoofd vlak boven het water, om de boot van onderen op wier te checken en zonnodig schoon te maken. Helaas bleef er een baard aan de saildrive zitten waar we nooit bij zijn gekomen.

De tweede nacht werd er bij Ouessant, gezamelijk met Toulon tussen de rotsen door gevaren. Gijpjes maken in het donker tussen de rotsen, bij weinig wind, met een vermoeide bemanning en een navigatiecomputer die het nog heel even leek te begeven. Je beseft je dan weer met wat voor wedstrijd je bezig bent. Waarbij het uiterste van je Team wordt gevraagd en er geen moment verslapt kan worden.

Om ongeveer 01.00 werd een scoringgate bereikt. Als 15e werd er gepasseerd. Achter Toulon die als een waar prof-team langzaam maar gestaag aan een serieuze opmars bezig waren. Na de scoring gate, was het nog 12 uur varen naar de finnish. De wind werd harder en constanter en de kaarten leken geschud. Met een hete adem in de nek van Lagardere, de nummer 3 van de studenten, finnishte we ook als 15e, na 46 uur varen.

Opgwekt en met een goed gevoel, werden er nog een paar gijpjes uitgegooid vlak voor de finnish om Lagardere nog wat te imponeren. De bemanning had lekker gevaren en goed het hoofd koel gehouden. Daarnaast werden we nog begroet door de de Hydoptere die met 25+ knopen, bij 8 knopen wind voorbij kwam vliegen. We waren in het Mecca van offshore racing aanbeland, in Lorient midden in de Vallee des Fous. Morgen staat ons een coastal te wachten en met spanning wordt er uitgekeken naar de opstelling van zondag avond. Wie bij het voetbal en wie op het water...