het Team, deel 2: Het Kamp

In deze week van teampresentaties vandaag het volgende onderdeel van het Team. Wie de Grauwe Wolvo al vrij levenloos vond voor een volwaardig onderdeel van ons Team treft het vandaag nog gekker: Ons kampement is immers nog minder vastomlijnd, en verandert elke etappeplaats volledig van gedaante. Toch is een goed kamp een onmisbare voorwaarde voor een geslaagde Tour, en bouwen de menselijke Teamleden een bijna persoonlijke band op met de levenloze objecten die er te vinden zijn. Sommige teams slepen met volledig uitgeruste vrachtwagens, Delft Challenge pakt het op haar eigen manier aan: wat subtieler en met veel karakter. Een kleine rondleiding door ons kamp.

Centraal staat de Grote Tent, met daaronder de Grote Tafel. Hier wordt driemaal per dag gegeten, komen we samen als er iets te bespreken valt, is ruimte om een klusje te doen en kan je eindeloos door andermans iPod bladeren op zoek naar geshcikte muziek voor het moment. Vergeet trouwens niet regelmatig op het Grote Witte Bord te kijken wat er allemaal moet gebeuren! Komt de boot bijna aan, of moeten er 7 zeilers, 56 sandwiches en 20 flessen water binnen 5 minuten op offshore vertrekken? Had je tas al ingepakt moeten zijn, of wordt het tijd om wat groenten te gaan snijden? In de tent gebeurt het...

Met haar entree middenvoor de tent vinden we de Camion: het domein van Roos (onze kokkin, maar zie daarvoor het aankomende stuk over de shorecrew). Met Delfts vernuft en een subtiele dosis beunwerk wordt dit verhuiswagentje elk jaar omgetoverd tot volwaardige sterrenkeuken. Kasten vol pasta, een oven uit grootmoeders tijd, een wok waar tien Chinezen in passen en twee hele grote vlammen zijn de middelen waarmee Roos 12 afgetrainde zeilers en 4 onvermoeibare shorecrewleden een maand lang in topconditie houdt. Zonder dat er een grammetje aankomt overigens, want ook de weegschaal heeft haar vaste plek in deze camion. Ben je te zwaar? Dan geen toetje! (Gosse kent inmiddels alle streefgewichten uit zijn hoofd, om valsheid in geschriften te voorkomen...)

Aan de andere kant van de tent, als erfscheiding tussen ons en onze buren, staat de Beige Wunderhund op haar vier pootjes. Van buiten heeft ze een joviaal imago, maar binnenin gebeuren serieuze dingen. De caravan is het brein van de campagne. Hier worden lange offshores aan computersimulaties onderworpen en de GRIB-files van vooraanstaande Franse en Amerikaanse meteorologische instituten geïnterpreteerd. Ook het achterkamertjesoverleg vindt plaats in deze caravan, waardoor ook de PR-dame hier vaak te vinden is. Stilletjes achter de laptop, maar altijd met gespitste oren en een camera in de aanslag stuurt zij vanuit haar rood-wit-blauwe kantoor het laatste nieuws de digitale wereld in, en verzamelt ze uw reacties.

Een klein stukje verderop, voorbij wat druppende zeilpakken, een grote strandmatras, en de massagetafel van Froukje (waar zij probeert Michiels ruggegraat te herpakken) bevindt zich het stiltecentrum. Heerlijk in het zonnetje (slechts zelden drijvend door de modder, en bijna nooit platgeblazen door een storm...) staan daar 10 koepeltjes, waar te pas en te onpas zeilers in- en uitkruipen. De tour is een race die 25 uur per dag om focus vraagt, dus slapen gebeurt wanneer het uitkomt. Na een nachtje onder water in de rail is niets zo rustgevend als dat warme beige cocon met daarin je eigen slaapzak, je perfect opgeblazen matje, en de sokken van je tentmaatje. Elke etappeplaats weet de shorecrew de zeilers weer te verbazen met de beste plek voor onze tenten, vaak afgedwongen door een bliksemsnelle inpakactie. Het team dat als eerste aankomt op het nieuwe kampterrein heeft immers de eerste keus!