Het Team, deel 4: De Gele Stormvogel

Misschien wel het meest essentiële ‘teamlid’ is de materiaalbus, de “Gele Stormvogel”. Na haar illustere voorgangers, de kettingrokende “Groene Draeck” (2005-2009) en de vroegtijdig overleden “Witte Kabeljauw” (2009), heeft een gele Iveco TurboTurboDaily het stokje in 2009 overgenomen. Als trekpaard van de boot, vervoersmiddel voor 7 zeilers en rijdende materiaalloods is onze Gele Stormvogel onmisbaar. Haar gebreken nemen we derhalve meer dan voor lief...

2009: Weer een ‘Nieuwe’ bus
Het is alweer eind april in 2009 als de net geprepareerde Iveco TurboDaily van vishandel Bram en Aaltje, door haar vette geschubde interieur snel bijgenaamd de “Witte Kabeljauw”, na een offshore training wat ongelukkig tegen een vrachtwagen eindigt. Een zoektocht naar een soortgelijke bus blijkt een lastige opgave: vind maar eens zo snel mogelijk een goedkope bus met 3500 kg trekcapaciteit , dubbele cabine, genoeg ruimte achterin en niet teveel kilometers op de klok. Uiteindelijk leveren we wat PK’s in en moet de dubbele cabine zelf nog worden ingebouwd, maar de Iveco TurboTurboDaily “De Gele Stormvogel” (1991) is motorisch jong en heeft al wat jaartjes ervaring in het veld. Letterlijk, want getuige de enorme hoeveelheid antennes en kabels is geen enkel buitenaards signaal de meetapparatuur van de bus ontgaan.

Als meetbus dus al getogen met Delfts ingenieursbloed, echter wordt je als materiaalbus pas echt serieus genomen na een rondje Frankrijk. De indeling is geoptimaliseerd voor intensief gebruik met veeleisende zeilers en materiaalmannen. Achterin de bus staan twee grote houten stellingkasten voor diverse klusgereedschappen, reservemateriaal, zeilen en een hoop flesjes met geheime polijstmiddelen voor de Verstrooide Professor. En als de zeilers het echt bont hebben gemaakt kan de bus aan de stroom worden gehangen voor het hardere kluswerk op de ingebouwde werkbank.

In de cabine ontbreekt natuurlijk niet het soundsystem, de onontbeerlijke 12V koffiezetter en een luchtgeveerde bestuurdersstoel. Van buiten is de bus getooid in vaal geel, de nationale driekleur boven de voorruit, subtiele racestrepen over de motorkap, fluorescerende waarschuwingsstickers op de achterflanken en op het dak prijkt als kers op de taart een fraai zwaailicht.

Zwoegen, zweten en goed vasthouden achter het stuur
Als bestuurder van de bus-boot combinatie is het rijden in de Gele Stormvogel naast hard werken een ervaring op zich. Men wordt omhelsd door een kabaal van jewelste, verzorgd door de hard zwoegende 100 Italiaanse (sport?)paarden in het vooronder, de rammelende versnellingspook en het huilen van de (sier?)strips aan het exterieur. De rechtervoet wordt vanaf het moment van wegrijden diep in de vloermat gedrukt om de boel in beweging te krijgen en gaat pas weer los bij de volgende stop.

De hitte van de motor vindt door de versnellingspook en de gebrekkig geisoleerde middenconsole snel een weg naar binnen, waardoor de rechtervoet regelmatig moet worden afgelost door de linker. Het schijnt zelfs dat exotische diersoorten bijzonder goed gedijen in de donkere plekjes... Tot slot wordt de bestuurder bij een hobbel door de luchtgeveerde stoel getrakteerd op een ware lancering, waarbij amplitudes van 30 cm zeker geen uitzondering zijn. Naar verluidt is in België ooit een recorduitslag van 55 cm behaald...

2.5 ton Italiaanse emotie
De bus staat altijd voor het team klaar om de verkleunde zeilers na een natte offshore naar een warm bord eten en hun tent te rijden, of om in de ochtendschemering onder begeleiding van de Dock Out CD (harde ‘stimulerende’ muziek) de zeilers op te zwepen voor een dag hard inshores knallen. Hoe dan ook, na enkele serieuze mankementen zijn we ons erg bewust geworden hoe belangrijk en onmisbaar deze karakteristieke bus is voor het team, zowel uit praktisch als uit emotioneel perspectief. Echter is de Gele Stormvogel er na enkele chirurgische ingrepen weer helemaal klaar voor en staan de 100 raspaarden wilder dan ooit te trappelen om met boot op sleeptouw naar Duinkerken te vertrekken...