De Transit

Loeiende sirenes, change of plans!  Het altijd zeer goed door froukje geordende whiteboard  staat te trillen op zijn veste.  De transit begint eerder dan gepland, het laatste middagmaal wordt genuttigd in Royan voor wat misschien de zwaarste tocht van de tour kan zijn... Vorig jaar ging de stormvogel (nu met Michiel, Rinse, Jaap, Gosse, Roos, Sicco en Judith) stuk op een tankstation en leverde een klein logistiek drama op en onze rally Wolvo (Wouter, Matt, Nicole, Dimi en Rens) met zijn uitgelaten karakter heeft ook grote kans om met caravan een mooi stuk snelweg te blokkeren.  De camion (Froukje, Bert en Ewout) zou het veiligst en snelst de transit moeten afleggen, in een kleine 7 uur.

Le camion plus rapide
Nadat we de cd-map van de stormvogel leeggeroofd hadden, vertrokken we met rokende banden uit Royan. De eerste 180 km reden we door een Hallmarkwaardig landschap, eindeloze velden met zonnebloemen, wijngaarden en cognacstokerijen.  Omdat de camion geen airco heeft, moest er tussendoor gestopt worden bij het enige tankstation op deze route: ‘gazole?? Non Glace svp’’ vanaf dit punt hebben we aan een stuk door met het gaspedaal op de vloer gereden, top van 154 km per uur gehaald, helaas is de bakwagen met zijn Blok-coëfficient van 1.2  op deze snelheden niet heel zuinig. Dit resulterende in 2 pitstops, diesel voor de wagen, koffie en redbull voor ons, geen getreuzel routine en focus; Ewi tankt, Froukje kassa, oja en Berre ligt naast de wagen te powernappen dus niet vergeten met wegrijden. Om 12 uur precies rijden we het kamp binnen, 3e team, dus goede plek geclaimed. De Bruneldames hielpen met het opbouwen van de tent, waarna we eindelijk een overwinningsbiertje dronken. Denk je eindelijk rust te hebben, komt er vanuit de verte een rood/wit/blauwe caravan aan gestuiterd, keiharde muziek uit de speakers ’Terminate 'n Distroy‘...

Ewi

De gele Stormvogel
Qua rijstijl kennen de caravan en de Gele Stormvogel plus boot grote gelijkenissen. Het gaspedaal werd na de haven van Royan tot op de bodem en verder geduwd en pas in port Camargue weer losgelaten. Tijdens het prachtige voorbij kruipende landschap moest af en toe teruggeschakeld worden tot de 3e versnelling, wat in snelheden van 50 kilometer per uur resulteerde. Tijdens de nacht koelde het flink af. Hierdoor was het noodzakelijk om vanaf de buitenkant de schuifdeur af te plakken met tape. Aan de binnenkant werd in de kier nog een trui gepropt om de windsnelheden binnen tot windkracht 2 te kunnen reduceren. Zo was de temperatuur aan de achterkant van de bus slaap ready, aan de voorkant van de bus lag het probleem precies andersom. Langs de versnellingspook had de Gele Stormvogel een route gevonden om zijn warmte richting de bestuurder te sturen. Een gloeiend hete jetstream langs een lekke versnellingspookhoes zorgde voor een mooie shift van rechts bij de bestuurder. Na een halve rol tape verder was ook dit probleem goed te verhelpen. Na vele koffies, waarvan enkele gezet door het geïntegreerde 12 volt’s koffiezetapparaat van de bus, is de Witte Dame na 10 uur planken om 6:35 aangekomen in port Camargue.

Rinse

The Wolvo Experience!
Needless to say those of us who were lucky enough to be allocated to the Wolvo had our doubts about getting to our next destination at all, let alone within the expected time frame. The day before we were to set off on our 650km transit the dear Wolvo did not even want to start! This would be slightly problematic as the Wolvo was not only required to transport five of us and some bags but also needed to pull the caravan! However after some tender loving care from Michiel, the “problem” was fixed (or so we thought). So on Friday 17th July at 5pm the five of us crammed into the Wolvo and departed from camp Royan with everyone staring and laughing at us! Somehow I was nominated to be snacktician! So for the duration of the journey I handed out delicious pastries and sandwiches, chips, biscuits and sweets that our cook Roos had organised for us! The first hour of our trip was spent looking for a petrol station that had the facility to pump up the tires of the caravan! We finally found one and at this point had already been overtaken by the Camion which had left after us. Some of the boys had managed to fix the tape player, after it had caught fire a few days earlier, so we were all set to listen to some music during our drive through the mountains. Well, after trying out many different ‘mixed tapes’ we found that there was only one we could listen to and even that one was a joke! For the next few hundred kilometres we ‘sang’ along to music that I was told is called ‘hardcore’(perhaps not the term I would use to describe it). Our favourite song sung by an angry woman shouting the words ‘Exterminate, Destroy’. As we were driving along, trying to stay in the left lane due to the lack of a left indicator on the caravan, we were passed by a hippy van who hooted at us as though we were a long lost companion! Our adventure continued as we pulled up to yet another pèage! For some reason Wouter turned the temperamental car off, which he soon realised was a mistake as it did not want to turn on again! The dead car distracted Wouter from paying the fee and after trying to start it a few times he was interrupted by a rather loud female French voice asking him to pay! The car finally started, we paid and once again the Wolvo, caravan and five overheating adventurers were off ! The rest of our adventure was spent laughing along to ‘Exterminate! Destroy! There is no such thing as society!’ as well as the three of us in the back dying of heat! I guess it goes without saying that our Wolvo does not have air con; in actual fact after driving in it for 6 hours the seats feel like they have a heater inside of them. So when we pulled up to yet another pèage at 11.15pm and waited in the long queue to pay, Matt opened the door to allow some cool air into the car as we slowly drove toward the pay station! With only a few kilometres to go I was amazed that the Wolvo was still moving, and at a good 90km per hour! At about 1pm we pulled into the Village Assistance at Port Camarque making our arrival known as ‘Exterminate, Destroy’ blared out of the Wolvo! We were welcomed by some of our other crew laughing at our choice in music. They could not believe that we listened to that all the way there! But we didn’t care because we had made the 650km journey with only one minor hiccup and many funny stories! However our initial doubts and feelings of apprehension of being placed in the Wolvo were not far off because the very next day it broke down outside the Supermarché!

Nicole