Offshore Marseille - La Seyne: Het toetje van de Tour!

Gisteravond was de vooravond voor de 40 mijls offshore van Marseille naar La Seyne sur Mer. En na weken van drijven en dobberen gonsde het gerucht dan eindelijk door het kamp. Mistral… De stront gaat van de dijken waaien, zoals dat zo mooi heet in de Provence. Downwind offshore naar La-Seyne… Navigators worden zenuwachtig, het comité serieus en de zeilers beginnen te dromen. Zou het dan toch nog deze tour….? Met de Youtube filmpjes in het het achterhoofd, zoekterm “Mumm 30” of “Farr 30”, legden de 150 uitverkorene TFV zeilers gisterenavond hun hoofden in alle vroegte te rusten.

Om 05.17 opende ik mijn ogen. De tent schudde op haar grondvesten. De degelijke Quecha zonder haringen of enige stijfheid deukte vrolijk naar beneden onder iedere windvlaag. Met mijn hoofd in de opening van de tent gelegen, voelde ik de miezer neerslaan en was het de eerste keer geen sterrenhemel maar een, door het nachtelijke licht van Marseille verlicht, onheilspellend front dat boven mijn tent was te aanschouwen. Met een tevreden glimlach viel ik weer in slaap.

Het enthousiasme was de volgende ochtend wat bedaard. Bij het ontbijt keken we allemaal verwachtingsvol naar boven, maar de zwarte wolken werden toch ook met veel blauw en wit afgewisseld. Ewi reed ons voor de laatste keer door het verkeer van Marseille naar de haven, wat altijd veel plezier oplevert. De zuidelijke rijstijl wordt met de Gele Stormvogel of de Grauwe Wolvo niet overgenomen, het wordt overtroffen. Links en rechts inhalen, bijna oranje en veel werk met de toeter levert veel gains op ten opzichte van het Franse verkeer. De toon voor de offshore was gezet.

Buitengekomen leek het allemaal toch een flagrante blatante leugen. Vlak voor de start stond er 6 knopen wind. Jaap, die op dat moment over de weg langs de baai reed en ons zag dobberen lachte al wat in zijn vuistje, hij was er niet bij deze offshore… En wij raakten helemaal in de war. Na een goede start en een goed eerste kruisrak, hadden wij de spi op 30+ knopen reach standje getrimd terwijl we VMG downwind met 12 knopen wind aan het cruisen waren. Het was even zoeken. Maar toen hadden we het te pakken.

Links waren de rotskusten naast Marseille en een aantal boten die deze kant opzochten. Het andere deel van de vloot was meer de zee op aan de rechterkant. Wij zaten een beetje in het midden. De wind bouwde. Het begon ermee dat onze gewichtstrim ver naar voren op de boot geplaatst was. Drie man voor de mast. Rens die de boot met wat sprintjes naar het voorstag van de golven probeerden af te helpen. Langzaam verschoof het gewicht naar achter, trok de wind aan en werden de golven steiler. Typisch een Mistral, na drie kwartier waaide het richting de 30 knopen (> 7 bft).

Veel boten begonnen de controle toen wat te verliezen. De ene boot na de ander ging onderuit en onze Amerikaanse vrienden van de Groovederci hadden een extreme nose-dive, boorde hun romp dus een golf in, maar de mast ging rechtdoor. Met een harde knal was het afgelopen en hun mast lag in twee stukken. Wij hielden de concentratie bij onze eigen boot en toen zelfs de nummer 1, Nouvelle Caledonie, naast ons plat ging, wisten wij, als we de boot rechtop houden, zijn we binnen. Op dat moment lagen we bij de voorste vijf boten van de vloot.

Helaas hielden ook wij de boot niet overeind. Op het moment dat het mis ging stond ik het grootzeil te pompen. De wind klom boven de 30. 32 en 34 wisselde elkaar af op de teller. Michiel rockte de boot als een gek. Met zijn binaire stuurstijl wist hij elke keer het goede pad te kiezen. Tot er een steile monstergolf opdook waar wij ons vol inboorden. De boot stond in een paar meter bijna stil en de druk in het grootzeil verdubbelde plotseling. Ik werd met de schoot tegen de kajuit aangeslingerd en lag in het water dat de kuip vulde. Onze boot was tot aan de helft ondergedoken. De mast kreeg de volle laag. Het was weer een momentje dat je dacht ‘Ok,.daar gaan we…’

---
Intermezzo – de nose dive vanuit het stuurmansperspectief
Na jaren wachten is het eindelijk zover: de topsnelheid is aangescherpt tot 21.7 knopen en de snelheidspolairen worden hergedefinieerd. We surfen met constante snelheden rond de 18 knopen, te gek hoe stabiel die boot nog vaart. De wind neemt verder toe en de golven worden steiler. Steeds vaker graaft de boot zich in en spoelt een 30 cm hoge muur water mij naar achter. Tevergeefs, want de voeten van Rinse houden mij behoorlijk op mijn plek. Tot die ene golf. De masthead spi blijft sleuren en de enorme muur water houdt de boot muurvast op zijn plek terwijl de neus verder het water in wordt gezogen. Ik hoor nog ‘vasthouden’ en bedenk me dat ik alleen de joystick kan vast blijven houden, hopen dat dat genoeg is. Ik spoel naar achter, maak een soort van vrije val en na enkele seconden onder water kom ik dankzij het ontplofte reddingsvest weer boven en blijk ik me op de relingdraad aan loef te bevinden, wat ik opmaak uit het feit dat de giek met Mach 2 rakelings over mijn hoofd scheert. Het roer heb ik nog beet, dus dat werkte in ieder geval. Even kijken of iedereen nog aan boord is… 7 stuks… Yes! Nog 2 zwemvesten zijn gepopt, maar na wat onluchten en opruimen kunnen we door!
---

Gelukkig wisten we op tijd naar de klem van de val te komen (spreekwoordelijk zwemmend), en kon de spinnaker val gelost worden zodat deze naar beneden kwam. Het was een perfecte nose-dive met Chinese gijp. Vijf minuten later stond de fractional, de kleinere spinnaker.

De wind trok aan. En het duurde niet lang of we zagen een stuk onder ons weer een boot zonder mast. Dit keer was het Duinkerken, waarvan de D2 verstaging was geknapt. Nouvelle Caledonie streek op dat moment ook zijn fractional en voer richting Duinkerken om ze bij te staan. Een chinees en een broach verder (gijpen met de fractional blijft tricky), kwam onze boei in zicht die we moesten ronden. Na deze boei zouden we nog 9 mijl upwind terug moeten naar La Seyne. Toen kregen we door dat de vloot achter ons de shortcut aan het nemen was en rechtstreeks naar La-Seyne aan het varen was. Het comité bevestigde dat de race afgebroken was. Enigszins teleurgesteld haalden wij de zeilen neer, maar hezen ze weer toen de motor weigerde.

Voldaan en tevreden werden we de haven ingesleept. Bij ons was er relatief weinig kapot. Een genuaschoot doorgesneden, 150 liter water binnen, een motor die weigerde en de hekstoel was iets krommer. Maar door goed zeemansschap en doorzettingsvermogen was de boel goed overeind gehouden. Naast ons lagen boten erbij alsof ze drie dagen in een storm hadden gelegen. De Tour was de Tour weer en de Farr30 heeft zich op de laatste dag van zijn bestaan nog een keer laten gelden. Met een pijnlijk hart zullen we van deze prachtmachine afscheid moeten nemen volgend jaar…

We leven nog steeds en gelukkig.

Ps Hoogstwaarschijnlijk was dit de laatste race van de Tour, want de wind blijft staan… NEWSFLASH: Zaterdagochtend 10:00 lijkt de mistral iets af te nemen, misschien gaan we toch nog varen vanmiddag...

Wouter