Delft Challenge trainingskamp van start!

Het team heeft het zoete IJsselmeer achter zich gelaten en de boot in Loriënt, Frankrijk, te water gekraand voor het eerste buitenlandse trainingskamp in de Delft Challenge-geschiedenis.

Tussen de lentestormen door wordt de Mumm in Lelystad uit het water gehaald en op de trailer naar Delft vervoerd. Volgende halte wordt het Zuid-Bretonse Loriënt, het Mekka in Frankrijk wat betreft wedstrijdzeilen. Na een lange maar probleemloze rit parkeren we in het holst van de nacht de Mumm in een gigantische oude onderzeeërbasis. De geboekte jeugdherberg in Loriënt is begrijpelijkerwijs al dicht, dus we slapen in de Mumm en de Range Rover, beschermd door de grote betonnen muren van de bizarre basis.

De volgende dag moeten we weer bijtijds opstaan, met transport is de toplat van de mast gebroken, dus we moeten een nieuwe zien te vinden. Na enig zoekwerk vinden we een zeilmaker die een fraai nieuw exemplaar voor ons gereed maakt. We ontbijten op het parkeerterrein bij de supermarkt en droppen onze slaapspullen in de jeugdherberg, voor de komende nacht. Het kranen van de Mumm gaat lekker relaxed en in alle rust tuigen we de boot op. Als we hiermee klaar zijn ontmoeten we de schipper van een nieuw Frans studententeam. Hij weet wel een plekje om mosselen of worsten te eten, dus laten we de jongeman meerijden. Tijdens het eten vertelt de bijzonder spraakzame en trotse Fransman in gebrekkig Engels hoe aardig de Bretonse mensen wel niet zijn en dat zijn nieuwe team dit jaar de Tour gaat winnen. Right…

De eerste nachtrust in een echt bed bevalt enorm goed en de volgende ochtend zijn we om 9:30 uur uitgeslapen op de haven. In de verte zien we op het parkeerterrein van de marinebasis 4 gasten wild vechten om een tennisballetje, even verderop schelt luide muziek uit een ietwat lelijke groene bus met gouden velgen. Het kan niet missen, de Groene Draeck heeft Loriënt gehaald en het Delft Challenge team is weer compleet!

Op deze zaterdag staat een offshore training gepland naar La Trinité sur Mèr, waar over een week de Spi Ouest-France wordt gevaren. De training, georganiseerd door het zeilinstituut AOS, verloopt uiteraard met de Franse slag. Het is compleet onduidelijk hoe alles gaat lopen, uit het niets worden nog eens 2 Mumm’s gekraand en in een korte briefing wordt ons verteld dat we over een half uur starten. Na hevige hagelbui met onweer gaan we het water op en start de offshore met 5 Mumm’s. De coach, die met een rubberboot aanwezig zou zijn, blijkt bij één van de teams aan boord mee te varen. Nougoed, alles onduidelijk, laten we gewoon maar hard gaan varen. Snel neemt ons team de leiding en de kaarten lijken al vrij vroeg geschud te zijn. Vlak voor La Trinité vinden de Fransen het mooi geweest, bonjouren de laatste boei weg en spurten volgas naar de haven. We houden het er maar op dat ze slecht tegen hun verlies kunnen…

Inmiddels wordt de eenkoppige shorecrew opgebeld om het transport van haven naar de twee prachtige stacaravans te verzorgen. De camping ligt op een steenworp afstand van de haven en de caravans zijn verbazend relaxed. Na het eten kijken we Fargo, een bijzonder trage maar toch fraaie film. De meer rood en oranje gedreven personen (zie voor kleuromschrijvingen de link naar management sponsor Corgwell) vinden de film snel slaapverwekkend en gaan tukken. De clou van de film is echter meesterlijk en met een voldaan gevoel gaan we slapen.

De volgende dag, zondag, is het wederom onduidelijk wat er gaat gebeuren. Een ding is zeker: er gaan Mumm’s het water op, maar of er een trainer is met een plan blijft een raadsel. Het belooft in ieder geval een winderig dagje varen te worden, we zullen zien wat het wordt!