Spanning bouwt voor start Spi-Ouest

Het team is inmiddels geacclimatiseerd in het Franse La Trinité sur Mèr, met nog één dag te gaan voor de start van de eerste wedstrijden. De spanning stijgt…
Na de eerste training, de offshore van Lorient naar La Trinité, was het even afwachten of de Fransen nog plannen hadden om te gaan varen, zoals ons was beloofd. De ‘georganiseerde’ training bleek helaas niet zo goed geregeld, dus de zondag zochten we gewoon maar de twee andere Mumm’s van Duinkerken en Côtes d’Armor op en voeren mee op hun baantje. Er staat een pittig briesje, met vlagen van 30 knopen. We trainen met de fractionele spi, dat wil met de Tour ook nog wel eens voorkomen. Samen met de choppy golven blijkt het lastig te zijn de boot staande te houden, maar het lijkt alsof de harde trainingen op Scheveningen hun vruchten hebben afgeworpen, de boel blijft overeind.

Op maandag is er nog minder te beleven op het water, aangezien de bemanningen van de andere Mumm’s hebben besloten te gaan werken of studeren en er geen trainer aanwezig blijkt… We maken van deze tegenslag gebruik om offshore handling te gaan trainen. Nadat in een vorige offshore training in Lelystad de genuawissels aan bod waren gekomen, zijn nu de spinnakers aan de beurt. De wind is aanzienlijk minder dan zondag, maar ondanks dat is de bemanning goed uitgeblust als ze ’s avonds aan tafel schuiven. De avondfilm is van behoorlijk ander kaliber dan de twee andere films die we tot op heden hebben gezien: schieten, vrouwenlichamen en helikopters houden de kijker continu geboeid.

Tijdens de film worden we bruut onderbroken door onze Franse ‘vriend’, die ergens twee Zwitsers heeft gevonden en onze camping heeft getraceerd. De Zwitsers blijken aardige lui, en al snel volgen van alle fronten scherpe opmerkingen naar de slecht Engels sprekende en steeds meer opdringerige Fransoos. Na enige tijd gaan de heren er vandoor en kunnen we onze welverdiende rust pakken.

Dinsdag is de laatste volle trainingsdag. We beginnen met een opbouwend windje onder een stralend blauwe hemel, helaas niet vergezeld van andere boten. Ter voorbereiding op de wedstrijden trainen we algemene boathandling en snelheid onder spinnaker. Het tempo wordt opgevoerd en de concentratie wordt op de proef gesteld, waardoor bij thuiskomst iedereen behoorlijk afgemat is. De spinnakers leggen we weer te drogen op de terrassen en we klussen een gezonde groentemaaltijd met worsten. Omdat de (briljante!) film gisteren was onderbroken, kijken we deze helemaal opnieuw.

Woensdag wordt de spanning van de wedstrijd merkbaar. Het is vandaag rustdag, en met de weging van morgen in het vooruitzicht wordt de weegschaal uit de bus getrokken. Niet iedereen blijkt netjes op gewicht, dus het wordt nog even bikkelen om voor donderdagochtend de nodige kilo’s te verliezen. Na een laag-calorieën-ontbijt vertrekken we naar de boot om wat klusjes te doen. Ter afleiding besluiten we hierna te gaan karten, op de buitenbaan in de buurt. De testosteron kookt de pan uit en al snel doen we nog een tweede heat. Boris lijkt niet tevreden met zijn rondetijden en wendt zich een Franse rijstijl aan om zijn concurrenten van het circuit af te beuken. Het stopsignaal komt net op tijd om slachtoffers te voorkomen.

Als snacks eten we inmiddels wortels (geïnspireerd door de inmiddels heilig verklaarde maandag- en dinsdagavondfilm) en eten we minimaal om de kilo’s onder controle te houden. Het wedstrijdzeilvirus begint al aardig te kriebelen met nog één dag te gaan voor de inweging van de Spi-Ouest. We kijken hongerig uit naar het programma van morgen: wegen, inchecken, gruwelijk lekker eten en nog even het water op voor een kort trainingsrondje. Het antwoord op de vraag of ons rantsoen voldoende is om de weegschaal te overtuigen volgt binnenkort…