vanUden Reco regatta: Goede trainingspot

Het is nog even stressen zaterdagochtend, het grootzeil blijkt iets meer gaten te bevatten dan in eerste instantie werd gedacht. Grote patches kevlar en dacron gaan hun best doen het oude panel grootzeil ook dit evenement weer te laten overleven. Ondertussen stellen we de mast en tuigen we de boot op. Er staat een mooie wind, zo'n 18-20 knopen (windkracht 4-5). Met Bob en Tom als nieuwe combinatie op voordek en pit, en Gosse voor het eerst op tactiek, wordt deze wedstrijd vooral een grote test om te zien hoe we ervoor staan.

De bezetting was als volgt: Stuur: Michiel, grootzeil: Nicholas, genua: Boris, spi: Wouter, pit: Tom, voordek: Bob en tactiek: Gosse.

De eerste start wordt bruut verstoord door een vrachtschip dat dwars door het veld heen vaart. Desondanks doen we een proefstart, maar die pakt niet al te best uit, Michiel en Gosse moeten nog even hun weg vinden in de communicatie. Het veld wordt gelukkig teruggeroepen en we mogen opnieuw. De nieuwe start gaat stukken beter, we hebben een goede positie op de lijn en behoorlijk wat vrije wind. Al snel bouwen de 45 voets boten snelheid en denderen over de kleine Mumm heen. De rest van het kruisrak staat behoorlijk in het teken van uit de vuile wind blijven en grote bakken ontwijken. Met het spinnakeren is de onderboei een heikel punt, hier moeten we nog scherper wezen met het weghalen van de spi. We finishen voor ons gevoel niet al te best.

De tweede race hebben we een nog mooiere start, met iets meer vrije wind ditmaal. Hierdoor laten we echter wel wat gunstige klapjes liggen, waardoor we niet heel erg goed bij de bovenboei aankomen. Ook nu zijn we te laat bij de onderboei, waardoor we nog niet volledig opgeruimd de boei omgaan. De laatste race is de start minder, maar het herstel des te beter. We klappen snel uit de vuile wind en bouwen een goed kruisrak op. Ook de boeirondingen gaan een stuk strakker. Het resultaat is er ook naar, zo blijkt later op de uitslagen. In totaal finishen we 17e, 18e en 10e.

De tweede dag is er iets minder wind. Het wordt nog moeilijker om de grote bakken bij te houden, nu we voor de wind niet meer het voordeel hebben een beetje te kunnen meesurfen op de golven. Positief punt is dat de boathandling een stuk beter is, het is een stuk rustiger aan boord en we worden telkens consistenter in het toepassen van een vast systeem. Omdat we snel contact verliezen met de grote boten, varen we een beetje alleen in het veld, wat het moeilijk maakt om scherp te blijven. Desondanks blijven we tot de finish racen en varen we drie redelijke races, voor ons gevoel. De uitslagen zijn ons helaas minder gunstig gestemd, 17e, 18e en 17e zijn geen klasseringen waarmee we de krant gaan halen.

We vervloeken het handicap systeem en verlangen naar een pittige eenheidsklasse wedstrijd, zeker als we recht achter ons de top 5 van het competitieve X35 veld binnen 20 seconden na elkaar zien finishen, vechtend tot de eindstreep. De conclusie is dat eens en te meer is bewezen dat varen tegen dezelfde boten veel meer uitdaging heeft dan het handicapsysteem, gelukkig dat er bij de Tour alleen maar Mumm's meevaren...

Ondanks de teleurstelling op uitslaggebied zijn we tevreden over het weekend. We zijn een stuk beter op elkaar ingespeeld geraakt en het onderlinge vertrouwen is weer wat gestegen. Aangekomen op de kade worden we verrast met de aanwezigheid van Nick en Tjalling, twee van de shorecrew helden die hun vrije middag in Stellendam besteedden. We reizen af naar Delft en houden een teambespreking, waarin we ieders persoonlijke doelstellingen op tafel gooien en de neuzen dezelfde kant op richten. Met een vruchtbare bespreking achter de rug en onder het genot van een vorstelijke maaltijd gekookt door Tjalling sluiten we het weekend af.