Winst tijdens de Vuurschepenrace: het verslag

Omdat in de Tour de France a la Voile meer dan de helft van de punten bij offshore-wedstrijden te verdienen zijn, mocht het Delft Challenge team zeker niet ontbreken op de offshores van de North Sea Regatta. Op 29 april, Koninginnenach, startte de eerste race van Scheveningen naar Harwich: de Vuurschepen Race.

Stuur: Gosse en Nicholas
Grootzeil: Doutse
Genua: Bob
Spi: Wouter
Voordek: Rens
Navigatie: Suzanne

De navigator had de weerkaarten nauwkeurig bestudeert en vertelde ons dat we voorbereid moesten zijn op een snelle overtocht. Er werd meer dan 30 knopen wind verwacht op een ruimewindse koers, daarnaast zou het koud worden en gaan regenen. Dit zijn eigenlijk de enige omstandigheden om met een Mumm 30 een IRC-race op rating te kunnen winnen, dus we hadden wat waar te maken!

Na een goedvullende pastamaaltijd, een omkleed/inpaksessie, en de laatste briefing voer de crew om ongeveer 18.30 uur uit naar het startgebied. Er was nog wat zon, en er stond nog een laf windje. Na een matige start lagen we niet al te best bij de eerste boei, maar vanaf dat moment kon de spinaker erop en volgde een kort rakje (5 mijl) voor de wind. Omdat het nog niet echt doorwoei, konden we nog niet genoeg snelheid maken om het veld voorbij te varen.

Bij de Houtrust boei gingen we het volgende rak in: ongeveer 40 mijl onder spinaker richting Engeland. De wind had inmiddels wat doorgezet en door de wat hogere koers ging ons bootje soepel in plané. Een klein half uur later hebben we het hele veld ingehaald en begonnen we met een ondergaande zon de jacht op de koplopers. De Mumm planeerde nog steeds lekker, en topsnelheden van 16 knopen werden ruim gehaald. Ondertussen liepen we ongeveer 12 knopen gemiddeld, wat genoeg was om mee te kunnen varen met de Eclectic en de Checkmate.

Door onze iets noordelijkere koers verloren we deze boten ‘s nachts uit het oog, maar volgens onze snelheidsmeter liepen we nog steeds ruim hard genoeg. Er volgde een koude, donkere en natte nacht met feestende boorplatforms, lichtgevende algensporen en spartelende palingen in de kuip. Na een tijdje moest onze grootste spinaker eraf en hebben we deze gewisseld voor de wat kleinere ‘fractional'. De Mumm bleef iets stabieler en de gemiddelde snelheid lag net zo hoog. Prima keus!

Halverwege kwamen we de Checkmate nog even tegen bij de YBY-boei midden op de Noordzee. We moesten hier iets omhoog en de spinaker moest helaas gestreken worden. Tot nu toe hadden we een snelle tocht gehad, maar op het volgende rak (50 mijl) onder genua, was het belangrijk hard te blijven varen. De langere en zwaardere boten, gaan op deze koersen wat harder dan wij, en we wilden ze op rating natuurlijk voor blijven! Er werd fanatiek gehiked en de boot bleef voldoende snel lopen.

In de ochtend, kwamen we aan bij Engeland. We zagen dat een aantal grotere boten, zoals verwacht, ons hadden ingehaald, ze lagen echter nog wel in het zicht. We hoopten maar dat de afstand niet te groot was, dus we deden er voor de zekerheid de laatste 10 mijl nog een schepje bovenop. Ondertussen was de wind wat ingezakt en peelden we soepel naar onze grotere genua.

In de laatste twee uur kregen we nog bezoek van een uitgeput, klein vogeltje, en lagen we nog een minuutje stil om achter een containerschip aan te gaan. De laatste 500 meter kon de spinaker er nog even op en met 14 knopen surfte de Mumm, zonder enige schade, de finish over. We hadden er ruim 13 uur over gedaan, en we hoopten dat dit genoeg was voor de overwinning.

Door een klein logistiek misverstandje arriveerde onze auto met droge kleren en slaapzakken pas diep in de nacht. Gelukkig konden we kleren van de Eclectic lenen, en slapen op de Sjambok! Nog ontzettend bedankt daarvoor!

Volledig uitgerust en droog zagen we tijdens het avondeten dat we inderdaad gewonnen hadden! Met een klein minuutje voorsprong hadden we net de Roark achter ons gehouden. We waren erg blij met dit resultaat, en konden de volgende dag gebruiken om ons voor te bereiden op de terugweg.